Categorie archief: Iets uit mijn hoofd en uit mijn hart

Hier lees je wat mij bezig houdt in het dagelijks leven. Dit kan privé zijn, maar dit kan ook gaan over mijn werk.

Het zijn maar woorden…

Soms zeggen mensen iets tegen je, wat je heel lang, misschien wel de rest van je leven, bij je blijft. In mijn geval blijven, helaas, vooral de negatieve woorden hangen. Woorden die je raken. Woorden, zinnen, uitspraken die je kunt voelen. Ze komen zo hard binnen, dat je er blij, boos, verdrietig of misschien zelfs wel misselijk van wordt.

In juni 2011 zijn de woorden ‘ Ik heb ook zo’n tante’ door mijn toenmalige achterbuurvrouw uitgesproken. Woorden die ik me tot op de dag van vandaag kan herinneren. Daarentegen zou ik niet meer weten hoe de beste vrouw eruit ziet.

De bewuste woorden werden vlak na de gedwongen opname van mijn moeder uitgesproken. Mijn moeder was al een tijdje een ‘verward persoon’ en heeft overlast bezorgd in de wijk waar we woonde. Ik weet er het fijne niet van, ik ben toen van huis weg gelopen omdat ik het thuis niet meer vol hield.

Op een donderdagavond ben ik naar huis gegaan, omdat ik weer thuis zou gaan wonen. Thuis aangekomen geen moeder, wel een huis vol met spullen, de honden hadden het huis vervuild en haar persoonlijke spullen lagen er nog. Niet wetende dat zij deze avond gearresteerd was en in de cel was beland.

De vrijdagochtend was er niets in huis veranderd. Ik raakte in paniek. Ik ben familie gaan bellen, vrienden en kennissen. Niemand wist iets. Er kwam een telefoontje, RIAGG crisisdienst, met het verhaal dat mijn moeder inmiddels gedwongen op een gesloten afdeling was opgenomen.

17 jaar oud. Kwetsbaar en alleen. Je wilt graag je verhaal kwijt, gehoord worden en vooral begrip krijgen.

Je verteld het verhaal. De buurt kijkt je anders aan. Jij bent de dochter van die verwarde vrouw. Die vrouw die de ruiten van het winkelcentrum heeft ingegooid.

‘Ik heb ook zo’n tante’. Ik vergeet de woorden nooit meer. Ze deden pijn. Zo’n pijn dat ik er misselijk van werd.

17 jaar later, doen de woorden nog steeds pijn. Maar inmiddels weet ik beter. En laat ik de wonden die,die woorden achterlaten, helen door de mooie herinneringen aan mijn moeder.. En de herinnering dat mijn nichtje ook zo’n, liefhebbende, grappige, gekke tante had..

 

 

Ontlabelen.

In mijn leven, ik ben 34 jaar, heb ik nogal wat labels opgeplakt gekregen. Ik durf ze bijna niet op te schrijven. Niet zozeer omdat ik het confronterend vindt, maar vooral om wat de ander denkt. En toch ga ik het doen. Om me er daarna los van te maken en meer te zijn dan de labels die ik verzameld heb.

Als kind was ik vaak onhandelbaar. Ik was thuis amper te handhaven en maakte het mijn alleenstaande moeder vreselijk moeilijk. Er kwam iemand thuis, zogenaamd video home training. Dat was mijn eerste label: moeilijk opvoedbaar kind.

Op school was ik altijd degene die zich niet kon concentreren. Ik kletste veel, leidde andere kinderen af van hun werk. Toen werd het vooral toegewezen aan de thuis situatie, later kreeg ik het label ADD. Hier kom ik later op terug.

In mijn puberteit bleef ik het moeilijk opvoedbare kind. Leren ging me nog steeds niet goed af, ik kon me simpelweg niet concentreren en ik was een opstandige puber die overal tegen aanschopte en het hardst tegen mijn ( bi-polaire) moeder. In die tijd meerdere therapeuten bezocht en overal liep ik weg. Onhandelbaar, dat is hoe ze me noemde.

In mijn twintiger jaren kwamen daar de echte labels: persoonlijkheidsstoornis cluster C, vermijdend en angstig. Depressieve stoornis. Hechtingsstoornis. BAM. In youre face. Doe er je ding mee. Er volgde jaren therapie om mezelf beter te leren kennen en vooral om weer van mezelf te gaan houden.

Op mijn 30e kwam het label ADD om de hoek kijken. Wat een verademing. Een verklaring voor mijn hak op de tak gedrag, voor mijn concentratie van een vistick. Eindelijk kon ik mijn gedrag verklaren, meer hoefde ik niet. Dit was voor  mij misschien wel de meest welkome label ooit.

Inmiddels ben ik 34 en heb ik er laatst weer een mooi labeltje bij gekregen. Net zoals mijn andere,  inmiddels in remissie labels ( ja zeker, het gaat gewoon hartstikke goed met mij), kwam er een hele verklaarbare bij. Een heftige. Eentje die beaamt dat ik getraumatiseerd ben. PTSS. Zo, die plakken we er ook nog gewoon even bij.

En dan bedenk ik me vandaag, na het voeren van wederom veel therapeutische gesprekken, dat ik meer ben dan die labels. Die labels laten mij alleen maar zien, dat ik ondanks alles gevochten heb als een leeuw voor alles wat ik nu ben, wat ik nu doe en wat ik nu heb. De helende woorden van mijn huisarts afgelopen week, dat ik 1 van de meest krachtige personen ben die zij kent, wegen meer dan die labels.

Vandaag laat ik de labels los. Ik neem ze voor lief en ze mogen bij me horen, maar ik laat ze niet meer bepalen wie ik ben. Ik ben Inge en ik mag zijn zoals ik ben.

Moederdag

Moederdag

Zondag is het moederdag. Een dag waarop we,bijna, allemaal stil staan hoe bijzonder onze moeders zijn, en / of hoe bijzonder het is om moeder te mogen zijn.

Ik herinner me hoe ik als klein meisje, kadootjes knutselde voor mijn moeder. Man wat was ik trots. En man wat vond ik dat spannend. Want wat zou ze van dat kartonnen, roze doosje vinden, waar aan de buitenkant rauwe macaroni en kralen waren geplakt. Aan de binnenkant een mooie ketting gemaakt dezelfde materialen. Man wat was ze er blij mee, trotser zou een moeder niet kunnen zijn.

Of de mooie bloemenvaas, gemaakt van een leeg pak melk. Gevuld met geknutselde narcissen. Die nog jaren heeft staan pronken in de woonkamer.

Naarmate ik ouder werd, veranderde de kadootjes. Ik maakte niet altijd meer wat, maar begon dingen te kopen. Zo kan ik me herinneren ooit een grote lolly gekocht te hebben in de vorm van een hart en chocolade met daarop ‘ voor de liefste moeder’. Hoe cliché..

Toen mijn moeder opgenomen werd op de PCN ( psychiatrisch centrum Nijmegen) ben ik bijna iedere dag bij haar geweest. Na haar opname werd me pas echt duidelijk hoe belangrijk zij voor me was. Moederdag of geen moederdag, door bijna iedere dag te gaan, probeerde ik duidelijk te maken hoeveel ik van haar hield en hoe belangrijk ze voor me was. Natuurlijk bleef ik kadootjes kopen, niet alleen met moederdag, maar iedere keer als ik op vakantie was geweest nam ik iets voor haar mee. Het meeste heb ik toen ze overleed weer mee terug genomen.

Aanstaande zondag is het moederdag. De 14e keer dat ik met een plantje naar haar graf ga. Nog 6 keer, want over 6 jaar lopen de grafrechten af..

Aanstaande zondag is het moederdag.. Ik word gek van alle berichten, mails etc die te maken hebben met moederdag. Het gemis wordt alleen maar groter en het doet nog steeds zo’n pijn.

Aanstaande zondag is het moederdag….

Vandaag….

Vandaag besluit ik na zo’n 14 jaar terug te gaan naar de plek, waar mijn moeder 4 jaar van haar, en dus ook van mijn, leven heeft doorgebracht. Vier zware, intensieve, maar ook mooie jaren. Jaren die een stempel op mij en mijn verdere leven hebben gedrukt.

Vandaag ga ik terug naar de plek waar ik zo’n 17 jaar geleden voor het eerst kwam. Toen heette deze plek nog Psychiatrisch Centrum Nijmegen ( PCN), inmiddels wappert er een vlag van Pro Persona. Een plek vol met herinneringen, beelden, geuren en geluiden die ik allang weer vergeten ben of misschien wel verdrongen heb.

Vandaag loop ik rond op deze plek en ik voel me raar. Ik voel me leeg, maar tegelijkertijd ook voller dan ooit. De tranen lopen over mijn wangen als ik het naambordje zie staan van de groep waar mijn moeder het laatst verbleef.

Vandaag voelt het alsof je even weer zo dicht bij mij bent, dat ik je kan horen,kan ruiken. Alsof je er weer aan komt lopen op je slippers om mij op te halen van de bus. Om samen op het bankje een sigaretje te roken, want dat was wat we deden. Zelfs Izzy blijft stokstijf staan en wilt niet meer verder lopen… Zou je er dan echt zijn?

Vandaag probeer ik je nog een stukje verder los te laten. Te verwerken wat er toen allemaal gebeurd is.

Vandaag neem ik weer een stukje afscheid van je..

De laatste groep waar mijn moeder gewoond heeft..
Het bankje waar ik heel wat uren met mijn moeder heb gezeten…
Mijn mooie meisje, die achterom kijkt op de plek waar ik zoveel achterlaat…

Spiegeltje, spiegeltje van de hond

De hond als spiegel. Soms klinkt het als een sprookje, hoe mooi onze honden ons mensen spiegelen. Niet voor niets worden honden hiervoor ook steeds vaker ingezet. Maar wat als die spiegel nou geen sprookje is, maar gewoon de keiharde waarheid?

Burned out

Eind 2011, begin 2012 raakte ik, zwaar overspannen en belande daarna in een ontzettend heftige burn-out, gevolgd door een net zo heftige depressie. Die burn-out leek in eerste instantie veroorzaakt te worden door mijn baan. Ik werkte als rayonmanager bij een schoonmaakbedrijf, waar ik de jaren ervoor als schoonmaakster werkte. Ik vond het een zware baan, altijd bereikbaar zijn, aan alle kanten hadden mensen iets van je nodig en iedere dag deed ik me anders voor dan wie ik echt was. Ik wou heel graag die persoon zijn, maar dat je dat niet eeuwig volhoudt , bleek na 2 jaar al zo te zijn. Al snel werd duidelijk dat het werk niet de oorzaak was van mijn ziek zijn, dit was slechts het topje van de ijsberg. Wat volgde was een lang traject, inclusief dagbehandeling, groepstherapie, individuele therapie, medicijnen, etc. Al met al heeft het zo’n 2 jaar geduurd voor ik weer enigszins licht aan het einde van de tunnel zag. Maar afijn, daar gaat het niet over.

Steun en toeverlaat. Toch?

Voor heel veel mensen zijn hun honden, of andere huisdieren, hun steun en toeverlaat in moeilijke tijden. Heel herkenbaar, want zonder Jones was ik hier misschien niet eens meer geweest. Jones, toentertijd 5 jaar oud, gaf me zo vaak reden om op te staan, naar buiten te gaan en gaf me 1 houvast in het leven, onvoorwaardelijke liefde. Wat er ook gebeurde, hij was ( is ie nog steeds) altijd blij als ik thuis kwam, in welke staat dan ook. Maar Jones had ook een, voor mij toentertijd ontzettend moeilijke, keerzijde. Hij spiegelde mijn gedrag. Mijn steun en toeverlaat kon ontzettend vervelend zijn, luisterde niet, liep weg en op het trainingsveld ( in die jaren hield dat me op de been, samen 1 keer in de week trainen) deed hij alles wat ie niet moest doen. Jones was onwijs getraind, maar contact maken deed hij niet en ik heb meermaals huilend gedacht ‘wat is er toch met jou aan de hand’?

In bovenstaande periode ging het gewoon niet goed met mij. Ik was snel overprikkeld, zo niet bijna altijd en innerlijke rust was ver te vinden. Ik voelde me vreselijk. Zonder verder in detail te treden had ik het toen echt heel zwaar. Één van de weinige dingen die ik deed, was met Jones wandelen. Ik kan me herinneren dat ze dat op therapie ontzettend knap vonden, maar ik vond het waardeloos. Het was namelijk het enige wat ik deed. Maar ik deed het. Die wandelingen waren in die tijd vaak niet leuk. Zoals ik net al omschreef was Jones opstandig, niet te bereiken, contact maken zat er niet in en hij nam letterlijk en figuurlijk afstand van mij. Eigenlijk deed Jones precies het zelfde wat ik deed…

Leren van je hond

Als ik terug kijk op die periode, heb ik ontzettend veel van Jones geleerd. Hij heeft me geleerd om naar mezelf te kijken en te luisteren. Door zijn gedrag, wat eigenlijk mijn gedrag was, ben ik ( dit was echt pas na een jaar of 2 keihard aan mezelf werken) er achter gekomen dat als ik niet goed in mijn vel zit, niet eerlijk ben en net alsof doe of alles goed gaat, druk in mijn hoofd ben, Jones dit aan mij laat zien. Niet door dicht bij me te komen liggen om me te troosten, nee door ver bij me vandaan te blijven. Door niet te luisteren. Door contact te vermijden. Jones heeft me geleerd om, als ik thuis kom van een drukke dag, eerst tot rust te komen. Jones heeft me geleerd naar hem te kijken, zodat ik daarna naar mezelf kan kijken. Jones is wat dat betreft echt mijn leermeester.

Tot op de dag van vandaag

Jones is inmiddels 11. Samen hebben we heel wat doorstaan en ik kan echt zeggen dat Jones mijn beste vriend is. Hij veranderd, zijn gedrag vind ik soms moeilijker om te lezen en soms mopperen we een beetje op elkaar. Tot op de dag van vandaag is hij mijn spiegel. Zo liepen we laatst, ik met een vol hoofd, bezig met van alles en nog wat, waarop ik op een punt mopperend tegen Jones zei dat ie alleen maar met zichzelf bezig was. Op het moment dat het uitsprak raakte het me enorm, ik realiseerde dat hij weer deed wat ie altijd al deed, mij spiegelen, zodat ik naar mezelf kan kijken. Want op dat moment was ik niet met hem bezig, maar met de chaos in mijn hoofd.

Jones,hier 10 jaar oud. Mijn leermeester.

Jones wees me daar op zijn geheel eigen wijze, alles behalve subtiel, weer netjes op. Baas hou je, je koppie erbij?

Dank je wel lieve Jones

Jones heeft me veel wijze lessen geleerd. Ik hoop nog lang in zijn spiegel te mogen kijken…. Het is de meest pure, maar ook meest vervelende spiegel die ik ken, maar met zoveel liefde kan ik hem alleen maar dankbaar zijn.

Voornemens

Een nieuw jaar betekend voor veel mensen goede voornemens. We zijn van plan om te stoppen met roken, we gaan gezonder eten, we willen meer gaan bewegen, liever zijn voor de mensen om ons heen, meer tijd vrij maken voor ons zelf of voor de mensen die lief hebben en ga zo maar door.

Voorgaande jaren had ik ze ook, die goede voornemens. Een nieuw jaar betekende voor mij het achterlaten van negativiteit in het oude jaar. Het nieuwe jaar zou dan een positiever jaar moeten worden, in diverse opzichten. Ik kan zeggen dat dat redelijk gelukt is. Dit jaar voelt het echter anders aan. Ik heb niet heel veel negativiteit wat ik achter hoef te laten en het nieuwe jaar mag alleen maar beter worden, het moet niet. Het nieuwe jaar is vooral het jaar van het behouden van de stabiliteit en doorgaan waar ik mee bezig ben.

Toch heb ik dit jaar één voornemen waar ik echt mee aan de slag wil. Ik wil iets minder gaan doen. Iets waar ik de laatste tijd last van heb. Iets waarvan ik inmiddels durf te zeggen dat ik er een beetje aan verslaafd ben. Iets waar ik ‘s morgens mee op sta en ‘s avonds mee naar bed ga. Iets waarvan ik bang ben dat als ik het niet doe,dat ik zoveel mis. Maar ook iets wat me soms verdrietig maakt, iets wat me overspoeld met informatie, meningen, beelden en nog veel meer. Iets wat soms zo binnen komt dat ik er niet van kan slapen, dat ik me rot voel. Iets wat het maakt dat ik me soms verplicht voel om ergens op te reageren, terwijl ik het eigenlijk niet wil. Iets wat me zaken laat lezen, waar ik eigenlijk niet op zit te wachten. Iets wat me iedere dag weer frustreert dat ik er niet zonder kan. Dit iets heet Facebook.

Dus lieve mensen, ik deel dit ene voornemen met jullie. Ik wil minder bezig zijn met facebook. Ik wil me minder overprikkeld en overspoeld voelen, door allerlei berichten die voorbij komen. Ik wil de tijd die ik kwijt ben aan het eindeloos en vooral doelloos scrollen op facebook gebruiken om me te richten op de echte zaken die ervoor mij toe doen. Maar het allerbelangrijkste is dat ik hoop hiermee meer rust te creëren in dat soms zo chaotische hoofd.

Nu ik dit gedeeld heb met jullie, ben ik benieuwd. Wat is jouw ( goede ) voornemen van dit jaar?

En voor mijn facebook vrienden, ik hoop jullie even wat minder op het schermpje te zien en wat meer in het echt!

 

Je hebt altijd een keuze. Toch?

Voor je dit stukje gaat lezen, wil ik je erop wijzen dat ik geen positiviteitsgoeroe ben. Ik schrijf vanuit mijn eigen ervaringen, referentiekaders, gevoelens en meer. Ik vind mezelf realistisch en neig zelfs naar het pessimisme.  Denk dus niet dat je hier tips zult vinden, voor het eeuwige geluk. Benieuwd wat je hier wel vindt? Lees dan vooral verder.

Keuzes, die hebben we altijd toch?

Welke keuze maak jij?

Tijdens één van de vele wandelingen met mijn honden, kom ik op een punt terecht waar ik, en mijn honden, een keuze moet maken. We staan bovenaan een stijl stuk naar beneden en ik vraag me af of ik daar naar beneden ga of een andere keuze maak. Terwijl ik me dat afvraag, realiseer ik me, dat niet alleen ik een keuze maak, maar dat mijn honden dat ook doen. Ik zie dat Izzy ( links op foto) de keuze maakt om het eerst wat hoger op te zoeken en al scharrelend dit stukje bos verkent. Dit is ook wel typerend voor Izzy. Jones daarin tegen stort zich, zoals eigenlijk altijd, vol naar beneden. Hij is al niet eens meer zichtbaar op de foto. Typisch Jones.

Terwijl ik daar sta, vraag ik me af hoe het komt dat mijn honden, beide een andere keuze maken. Hoe het kan dat zij beide zo verschillend reageren op situaties. Dat Jones zich eigenlijk altijd volop in het leven stort en dat Izzy alles vanaf een afstandje bekijkt. Komt dit door ervaring? Karakter? Genen? Of is het een combinatie? Heeft de ene hond misschien meer zelfvertrouwen dan de andere?

Hoe zit dat dan met ons? 

Bovenstaande situatie heeft me aan het denken gezet. Aan het denken over de keuzes die wij als mensen moeten maken. Maar ook over uitspraken, zoals “geluk is een keuze”.  Even voor de duidelijkheid, ik krijg de kriebels van zulke uitspraken en ik ben het daar dan ook niet helemaal mee eens. Maar feit is wel, dat het leven een aaneenschakeling van keuzes is. Iedere dag maken wij keuzes. Keuzes die ons de dag doorbrengen. Kleine keuzes, zoals wat we vanavond eten, welke kleding we aantrekken en welke tv programma’s we kijken. Grote keuzes worden gemaakt, zoals het solliciteren naar een andere baan, het (ver)kopen van een huis, trouwen, scheiden en ga zo maar door. Maar hoe komen we dan tot die keuzes? En wat als je die keuzes niet kan maken? Kan ik dan, toch, kiezen voor geluk?

Keuzes of handelen?

Men zegt dus weleens, het leven is een keuze. Geluk is een keuze. Alles is een keuze. Enerzijds ben ik het ermee eens. Want alles wat we doen is een keuze. Ik kan er namelijk ook voor kiezen om het niet te doen. Zo zwart wit is het dan wel weer. Maar wat als het leven je overkomt. Is het dan een keuze maken of is het dan handelen? Wat als leven, overleven wordt. Kiezen we dan nog steeds voor ons eigen geluk? Is geluk dan nog steeds een keuze? Of mag het leven ook zo zijn, dat er niet altijd te kiezen valt?

Ik neem jullie even mee terug de tijd in, zo’n 17 jaar geleden. Ik was toen 17 jaar oud. Op die leeftijd stond ik er opeens alleen voor. Ik had geen zorgende ouders meer. Vader was al ruim 10 jaar uit beeld en moeder werd op mijn 17e ernstig ziek. ( Ter info: op mijn 17e heeft mijn moeder ernstige psychoses gehad en is ze ( gedwongen) opgenomen. Tijdens deze opname is de diagnose manisch depressief gesteld. Mijn moeder is 4 jaar opgenomen geweest, voordat zij overleed. Ze is dus nooit meer thuis gekomen).  Familie woonde te ver weg, om iets te kunnen betekenen in de directe opvang. Daar sta je dan. 17 jaar oud. En het leven overkomt je opeens. Opeens moet je andere keuzes maken dan je leeftijdsgenoten. Maar kan je dat? En welke keuzes maakt een meisje van 17? En is een meisje van 17 in staat om de consequenties van die keuzes te overzien? En welke invloed heeft het maken van deze keuzes op het verloop van je verdere leven? Het is nogal wat als je 17 jaar oud bent…

Nou heb ik het maken van keuzes nooit echt gemakkelijk gevonden. Ik ben altijd aan het afwegen of iets wel of niet, links of rechts, zwart of wit, etc. Misschien komt dit omdat ik een Weegschaal ben, dit zal vast van invloed zijn. Maar nu kun je je misschien voorstellen, dat bovenstaand stukje, enorm van invloed is geweest op de keuzes die ik in mijn latere leven gemaakt heb. Ik heb namelijk heel erg lang korte termijn keuzes gemaakt. Voor mijn gevoel kon ik namelijk ook niet anders. Ik was niet in staat om keuzes te maken voor de lange termijn en dat heeft er bij mij uiteindelijk voor gezorgd dat ik niet gelukkig was, met de nodige consequenties, zoals een burn out, depressie etc. ( Hier kom ik vast en zeker nog weleens op terug)

Ervaring in het keuzes maken.

17 jaar later sta ik heel anders in het leven. Ik heb geleerd om keuzes te maken die bijdragen aan mijn eigen geluk. Ik heb geleerd om na te denken over de keuzes die ik maak of ze mij verder helpen op lange termijn. Nog steeds ben ik een lastige als het om keuzes gaat. Ik ben namelijk nog steeds geneigd om korte termijn keuzes te maken en ik vind het nog steeds moeilijk om een keuze te maken met hoe ik ergens op wil reageren. Toch gaat dit beter. Door ervaring dat alles uiteindelijk wel goed komt, ik alles overleef, lukt het me steeds beter om te ervoor te kiezen om mijn dag niet te laten verpesten door bijvoorbeeld weer een financiële tegenvaller. De ervaring dat ik sterk ben heeft er dus mede voor gezorgd dat ik steeds beter kan kiezen hoe ik ergens mee om wil gaan. Mijn rugzakje gevuld met mijn karakter, mijn genen, mijn emoties en gevoelens en mijn ervaring hebben er bij mij dus voor gezorgd dat ik nu op deze manier in het leven sta en keuzes kan maken voor mijn geluk. Maar ik geloof ook dat dat anders kan zijn en dat het leven echt niet zo simpel een keuze voor geluk is…..

Keuze mildheid

Nu ik dit geschreven heb, ga ik in gedachten weer terug naar de wandeling. Ik voel dat ik voor beide keuzes, die mijn honden maken een bepaalde mildheid heb. Voor Izzy omdat zij het leven op haar manier benaderd en voor Jones, waarvoor het leven gewoon 1 feest is. Ik voel mildheid voor dat meisje van 17, maar ook voor die jonge vrouw van 34.  Ik voel mildheid voor alle mensen, waarbij het niet vanzelfsprekend is om te kiezen voor geluk.

En ja ik voel zelfs mildheid voor de mensen die ervan overtuigd zijn dat geluk een keuze is… Voor het voelen van die mildheid maak ik in deze een bewuste keuze 😉