Spiegeltje, spiegeltje van de hond

De hond als spiegel. Soms klinkt het als een sprookje, hoe mooi onze honden ons mensen spiegelen. Niet voor niets worden honden hiervoor ook steeds vaker ingezet. Maar wat als die spiegel nou geen sprookje is, maar gewoon de keiharde waarheid?

Burned out

Eind 2011, begin 2012 raakte ik, zwaar overspannen en belande daarna in een ontzettend heftige burn-out, gevolgd door een net zo heftige depressie. Die burn-out leek in eerste instantie veroorzaakt te worden door mijn baan. Ik werkte als rayonmanager bij een schoonmaakbedrijf, waar ik de jaren ervoor als schoonmaakster werkte. Ik vond het een zware baan, altijd bereikbaar zijn, aan alle kanten hadden mensen iets van je nodig en iedere dag deed ik me anders voor dan wie ik echt was. Ik wou heel graag die persoon zijn, maar dat je dat niet eeuwig volhoudt , bleek na 2 jaar al zo te zijn. Al snel werd duidelijk dat het werk niet de oorzaak was van mijn ziek zijn, dit was slechts het topje van de ijsberg. Wat volgde was een lang traject, inclusief dagbehandeling, groepstherapie, individuele therapie, medicijnen, etc. Al met al heeft het zo’n 2 jaar geduurd voor ik weer enigszins licht aan het einde van de tunnel zag. Maar afijn, daar gaat het niet over.

Steun en toeverlaat. Toch?

Voor heel veel mensen zijn hun honden, of andere huisdieren, hun steun en toeverlaat in moeilijke tijden. Heel herkenbaar, want zonder Jones was ik hier misschien niet eens meer geweest. Jones, toentertijd 5 jaar oud, gaf me zo vaak reden om op te staan, naar buiten te gaan en gaf me 1 houvast in het leven, onvoorwaardelijke liefde. Wat er ook gebeurde, hij was ( is ie nog steeds) altijd blij als ik thuis kwam, in welke staat dan ook. Maar Jones had ook een, voor mij toentertijd ontzettend moeilijke, keerzijde. Hij spiegelde mijn gedrag. Mijn steun en toeverlaat kon ontzettend vervelend zijn, luisterde niet, liep weg en op het trainingsveld ( in die jaren hield dat me op de been, samen 1 keer in de week trainen) deed hij alles wat ie niet moest doen. Jones was onwijs getraind, maar contact maken deed hij niet en ik heb meermaals huilend gedacht ‘wat is er toch met jou aan de hand’?

In bovenstaande periode ging het gewoon niet goed met mij. Ik was snel overprikkeld, zo niet bijna altijd en innerlijke rust was ver te vinden. Ik voelde me vreselijk. Zonder verder in detail te treden had ik het toen echt heel zwaar. Één van de weinige dingen die ik deed, was met Jones wandelen. Ik kan me herinneren dat ze dat op therapie ontzettend knap vonden, maar ik vond het waardeloos. Het was namelijk het enige wat ik deed. Maar ik deed het. Die wandelingen waren in die tijd vaak niet leuk. Zoals ik net al omschreef was Jones opstandig, niet te bereiken, contact maken zat er niet in en hij nam letterlijk en figuurlijk afstand van mij. Eigenlijk deed Jones precies het zelfde wat ik deed…

Leren van je hond

Als ik terug kijk op die periode, heb ik ontzettend veel van Jones geleerd. Hij heeft me geleerd om naar mezelf te kijken en te luisteren. Door zijn gedrag, wat eigenlijk mijn gedrag was, ben ik ( dit was echt pas na een jaar of 2 keihard aan mezelf werken) er achter gekomen dat als ik niet goed in mijn vel zit, niet eerlijk ben en net alsof doe of alles goed gaat, druk in mijn hoofd ben, Jones dit aan mij laat zien. Niet door dicht bij me te komen liggen om me te troosten, nee door ver bij me vandaan te blijven. Door niet te luisteren. Door contact te vermijden. Jones heeft me geleerd om, als ik thuis kom van een drukke dag, eerst tot rust te komen. Jones heeft me geleerd naar hem te kijken, zodat ik daarna naar mezelf kan kijken. Jones is wat dat betreft echt mijn leermeester.

Tot op de dag van vandaag

Jones is inmiddels 11. Samen hebben we heel wat doorstaan en ik kan echt zeggen dat Jones mijn beste vriend is. Hij veranderd, zijn gedrag vind ik soms moeilijker om te lezen en soms mopperen we een beetje op elkaar. Tot op de dag van vandaag is hij mijn spiegel. Zo liepen we laatst, ik met een vol hoofd, bezig met van alles en nog wat, waarop ik op een punt mopperend tegen Jones zei dat ie alleen maar met zichzelf bezig was. Op het moment dat het uitsprak raakte het me enorm, ik realiseerde dat hij weer deed wat ie altijd al deed, mij spiegelen, zodat ik naar mezelf kan kijken. Want op dat moment was ik niet met hem bezig, maar met de chaos in mijn hoofd.

Jones,hier 10 jaar oud. Mijn leermeester.

Jones wees me daar op zijn geheel eigen wijze, alles behalve subtiel, weer netjes op. Baas hou je, je koppie erbij?

Dank je wel lieve Jones

Jones heeft me veel wijze lessen geleerd. Ik hoop nog lang in zijn spiegel te mogen kijken…. Het is de meest pure, maar ook meest vervelende spiegel die ik ken, maar met zoveel liefde kan ik hem alleen maar dankbaar zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *