Vandaag….

Vandaag besluit ik na zo’n 14 jaar terug te gaan naar de plek, waar mijn moeder 4 jaar van haar, en dus ook van mijn, leven heeft doorgebracht. Vier zware, intensieve, maar ook mooie jaren. Jaren die een stempel op mij en mijn verdere leven hebben gedrukt.

Vandaag ga ik terug naar de plek waar ik zo’n 17 jaar geleden voor het eerst kwam. Toen heette deze plek nog Psychiatrisch Centrum Nijmegen ( PCN), inmiddels wappert er een vlag van Pro Persona. Een plek vol met herinneringen, beelden, geuren en geluiden die ik allang weer vergeten ben of misschien wel verdrongen heb.

Vandaag loop ik rond op deze plek en ik voel me raar. Ik voel me leeg, maar tegelijkertijd ook voller dan ooit. De tranen lopen over mijn wangen als ik het naambordje zie staan van de groep waar mijn moeder het laatst verbleef.

Vandaag voelt het alsof je even weer zo dicht bij mij bent, dat ik je kan horen,kan ruiken. Alsof je er weer aan komt lopen op je slippers om mij op te halen van de bus. Om samen op het bankje een sigaretje te roken, want dat was wat we deden. Zelfs Izzy blijft stokstijf staan en wilt niet meer verder lopen… Zou je er dan echt zijn?

Vandaag probeer ik je nog een stukje verder los te laten. Te verwerken wat er toen allemaal gebeurd is.

Vandaag neem ik weer een stukje afscheid van je..

De laatste groep waar mijn moeder gewoond heeft..
Het bankje waar ik heel wat uren met mijn moeder heb gezeten…
Mijn mooie meisje, die achterom kijkt op de plek waar ik zoveel achterlaat…

6 gedachten over “Vandaag….”

  1. Wat heb je (al) veel meegemaakt. Knap hoe je er mee omgaat. Zorg goed voor jezelf en laat anderen je bij staan waar mogelijk. Je staat er niet alleen voor. X
    Sterkte en liefs Anneke

  2. Mooier had je dit niet kunnen verwoorden Inge. Wees trots op je stappen, trots op je zijn. Trots op dat je bereikt hebt en nog gaat bereiken. Loslaten kan ook een heel mooi iets zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *