Ontlabelen.

In mijn leven, ik ben 34 jaar, heb ik nogal wat labels opgeplakt gekregen. Ik durf ze bijna niet op te schrijven. Niet zozeer omdat ik het confronterend vindt, maar vooral om wat de ander denkt. En toch ga ik het doen. Om me er daarna los van te maken en meer te zijn dan de labels die ik verzameld heb.

Als kind was ik vaak onhandelbaar. Ik was thuis amper te handhaven en maakte het mijn alleenstaande moeder vreselijk moeilijk. Er kwam iemand thuis, zogenaamd video home training. Dat was mijn eerste label: moeilijk opvoedbaar kind.

Op school was ik altijd degene die zich niet kon concentreren. Ik kletste veel, leidde andere kinderen af van hun werk. Toen werd het vooral toegewezen aan de thuis situatie, later kreeg ik het label ADD. Hier kom ik later op terug.

In mijn puberteit bleef ik het moeilijk opvoedbare kind. Leren ging me nog steeds niet goed af, ik kon me simpelweg niet concentreren en ik was een opstandige puber die overal tegen aanschopte en het hardst tegen mijn ( bi-polaire) moeder. In die tijd meerdere therapeuten bezocht en overal liep ik weg. Onhandelbaar, dat is hoe ze me noemde.

In mijn twintiger jaren kwamen daar de echte labels: persoonlijkheidsstoornis cluster C, vermijdend en angstig. Depressieve stoornis. Hechtingsstoornis. BAM. In youre face. Doe er je ding mee. Er volgde jaren therapie om mezelf beter te leren kennen en vooral om weer van mezelf te gaan houden.

Op mijn 30e kwam het label ADD om de hoek kijken. Wat een verademing. Een verklaring voor mijn hak op de tak gedrag, voor mijn concentratie van een vistick. Eindelijk kon ik mijn gedrag verklaren, meer hoefde ik niet. Dit was voor  mij misschien wel de meest welkome label ooit.

Inmiddels ben ik 34 en heb ik er laatst weer een mooi labeltje bij gekregen. Net zoals mijn andere,  inmiddels in remissie labels ( ja zeker, het gaat gewoon hartstikke goed met mij), kwam er een hele verklaarbare bij. Een heftige. Eentje die beaamt dat ik getraumatiseerd ben. PTSS. Zo, die plakken we er ook nog gewoon even bij.

En dan bedenk ik me vandaag, na het voeren van wederom veel therapeutische gesprekken, dat ik meer ben dan die labels. Die labels laten mij alleen maar zien, dat ik ondanks alles gevochten heb als een leeuw voor alles wat ik nu ben, wat ik nu doe en wat ik nu heb. De helende woorden van mijn huisarts afgelopen week, dat ik 1 van de meest krachtige personen ben die zij kent, wegen meer dan die labels.

Vandaag laat ik de labels los. Ik neem ze voor lief en ze mogen bij me horen, maar ik laat ze niet meer bepalen wie ik ben. Ik ben Inge en ik mag zijn zoals ik ben.

2 gedachten over “Ontlabelen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *